Een van de anekdoten  die mij het best bij is gebleven, is toch wel de volgende. We waren kwajongens van een jaar of elf.  De tumuli waren ons uitverkoren speelterrein. We kenden er elk hoekje, we voelden ons echte ‘tommenratten’. We waren nog kind, maar toch al nieuwsgierig naar de wereld van de grote mensen. Daarom maakten we er een spelletje van om vrijende koppeltjes te bespioneren en af te luisteren. Het ging er naar de normen van nu erg zedig aan toe. Waarschijnlijk was het meer het avontuur dat ons trok, het gevaar om betrapt te worden. Het was immers een grote uitdaging om zo dicht mogelijk bij een in het gras liggend paartje te sluipen. Om je op de schuine flanken geluidloos te verplaatsen, moest je wel heel behendig zijn.

Onder de grote vakantie kwamen er al eens neefjes of schoolkameraden spelen. Ook zij  vonden dat besluipen spannend. Op zekere dag lag er een jong paartje wat te zoenen aan de voet van de tweede tomme.  We slopen heel omzichtig naderbij, van struik tot struik, van boom tot boom.  Met onze handen en onze mimiek gaven we mekaar instructies. De twee geliefden verdronken in mekaars ogen en hadden niets door.  Toen we er nog een meter of vijf  vanaf waren, gleed plots een van de minder geroutineerde klimmers uit.  Hij rolde tussen de struiken door naar beneden, holderdebolder over het koppeltje en bleef een paar meter verder beduusd in het gras liggen.

De jongeman en het meisje lieten een schreeuw en pakten naar hun hoofd. De verwarring was compleet. Onze kameraad was als eerste weer bij zijn positieven, vloog opnieuw recht en liep het bietenveld in.  Terwijl hij riep “Ich ‘em niks gezien, ich ‘em niks gezien!”. 

Vanaf die dag wisten we dat we nog alleen echte tommenratten moesten meenemen op avontuur.

[Een inzending van Gui Nijs]